कोरोनाको भन्दा पनि तलबको चिन्ताले सतायो

खै के भन्ने, जिन्दगीमा साह्रै दुःख छन् ।  आफ्नो दुःख त लुकाएर पनि बाँच्न सकिन्छ तर परिवारको दुःख लुकाउन नसकिँदो रहेछ ।  म पेसाले एउटा शिक्षक ।  करिब पाँच महिना बढि भो तलब नपाएको ।  बेरोजगार नै हुनुपरेको भए त सायद त्यो तलबको पनि त्यति मतलब नहुँदो हो ।  यता उता गरेर जसोतसो टर्दो हो जीवन तर यो जागिरले त जीवनलाई यस्तो मझधारमा ल्याएर खडा गरिदियो कि न यसलाई चट्ट छोडेर अगाडि बढ्न सक्छु न यसलाई साथमा लिएर जिन्दगीका खुशीहरुलाई यथावत् राख्न सक्छु ।  कसैले भन्थ्यो जागिर भनेको अरूको अगाडि गएर गिर्ने हो रे ।  हामी अरूको जागिर खानेहरुले जत्तिको यसको अनुभव अरू कसले गर्न सक्छ होला र ?  हामी जागिरेहरुको व्यथा यो कोरोना कहरमा त छताछुल्ल भयो ।

यो आठ महिना कसरी गुजारें म जिन्दगीमा कहिल्यै सम्झिन चाहन्न ।  हुन त संघर्षका कथाहरू कहिल्यै भुल्नु हुँदैन भन्छन् ।  तर यो कस्तो सङ्घर्ष आफ्नो श्रमको मूल्य पाउन पलपल तड्पिनुपर्ने ? सारा दुनियाँलाई भाईरसबाट जोगिनुको चटारो छ आफूलाई घरव्यवहार चलाउनुको ।  ‘यो महिना पनि विद्यालय खुलेन अब कसरी घरव्यवहार टार्ने’ भनेर अलमल्ल पर्दै कटिरहेछन् मेरा यी कोरोना कहरका दिनहरू ।  यदि विद्यालय खुल्थ्यो भने म यति बेला विध्यार्थीहरुलाई पढाउने पाठहरूको योजना बुन्दै हुन्थेँ ।  एकदम सन्तोषजनक कमाई नभए पनि महिना पिच्छे तलब आउनेमा ढुक्क हुन्थ्यो, एक तरिकाले घर चलिरहन्थ्यो ।  आफ्नो र विद्यार्थीको सपना सजाउनमै व्यस्त हुन्थेँ तर अहिले तलब नआउँदा सिर्जित अभावहरू टाल्नै मलाई फुर्सद छैन, सपनाको कुरा त कता हो कता ।