उहाँको नाम राजेशविक्रम थापा। हाम्रो चिनजान जापान आएर भएको हो। एक जना आफन्तमार्फत चिनजान गरी बिहे गर्ने कुरा छिनेका थियौँ। यतै इन्गेजमेन्ट गरेर सँगै बसेको दुई वर्ष पूरा भइसकेको छ। पहिला हामी रेस्टुरेन्टमा सँगै काम गर्थ्यौँ। काम गर्ने ठाउँमा थापाजी भनेर बोलाउँथेँ। त्यही बानी बसेछ। अहिले पनि म उहाँलाई बोलाउँदा थापाजी भन्छु। नेपाल गएर बिहे गर्ने, मन्दिर घुमघाम गर्ने, आफन्तसँग भेटघाट गर्ने विचार गरेका थियौँ।
चीनमा कोरोनाको कहर सुरु हुनुअघि नै हामी नेपाल फर्कने निधो भएको थियो। चैत १४ गतेका लागि प्लेनको टिकट काटिसकेका थियौँ। नेपाल गएर बिहे गर्ने मिति तय भइसकेको थियो। यसपालि देवरबाबुको पनि बिहे गर्ने कुराले अर्कै रौनक ल्याएको थियो। माइतमा ५ वर्षपछि छोरी जापानबाट फर्कने खुसी थियो, ज्वाईंलाई पहिलो पटक भेट्न पाउने खुसी थियो। बिहे भएर घर भित्रिने हाम्रो खुसी थियो। घरपट्टि छोरा-बुहारी भित्र्याउने खुसी थियो। हाम्रो घरमा खुसी नै खुसी थियो।
Support authors and subscribe to content
This is premium stuff. Subscribe to read the entire article.
