मैले बैंकिङ क्षेत्रमा आफ्नो भविष्य बनाउन खोजेको थिएँ । स्नातकसम्मको पढाइ सकेपछि सुरुमा मैले प्राइम बैंकको कलंकी शाखामा काम गरें । सात महिनादेखि थानकोट शाखामा कार्यरत छु । मेरो घर र मैले काम गर्ने शाखा थानकोटमा भएकोले अफिस जान-आउन मलाई अरूलाई जस्तो समस्या छैन । लकडाउन सुरु भएपछि हप्तामा एक-दुई पटक मात्र अफिस जानुपर्छ ।
लकडाउन भएको दुई-चार दिन रमाइलै भयो किनभने त्यति बेलासम्म नेपालम कोरोनाको संक्रमण खासै देखा परिसकेको थिएन । त्यसैले हप्तामा एक-दुई दिन बैंक खोल्ने निर्णय भयो ।
थानकोट शाखा नयाँ भएकोले सेवाग्राहीहरू त्यति भइसकेका छैनन् । अहिले लकडाउनका बेला एक दिनमा १२ देखि १५ जना ग्राहक आउँछन् । अहिले बैंकमा नगद कारोबार भनेको पैसा राख्ने र निकाल्नेबाहेक अरू काम खासै हुँदैन जस्तै इन्सुरेन्स र ऋण डिपार्टमेन्टको काम अनि चेक र एटिएम बनाउन, नयाँ खाता खोल्न पनि मान्छेहरू आएका छैनन् ।
मलाई काम गर्न खासै डर लाग्दैन । अलिअलि डर लागे पनि काम नगरौं जस्तो भएको छैन । जति ग्राहक आए पनि सेवा दिन गाह्रो छैन । तर ग्राहकले पैसा जति धेरै जम्मा गर्छन् उति धेरै डर छ, किनभने पैसा कति जना मान्छेका हात परेको हुन्छ । पैसा हातले पनि गन्न पर्ने हुन्छ । मेसिनले गन्दा पनि त्यसले निकालेको हावा पूरै शरीर र र अनुहारमा आउँछ । यस्तो बेला भने मलाई साँच्चै डर लाग्छ । कहिले काहीँ डिपोजिट गर्ने ग्राहक चाहिँ नआए पनि हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ ।
मेरा धेरै साथीहरू अहिले सातै दिन घर बस्छन् । म चाहिँ हप्तामा दुई दिन अफिस जान्छु । यस्तो बेलामा डर लाग्नु स्वाभाविकै हो । आफू सुरक्षित हुनपाए हुन्थ्यो भन्ने सबैलाई लाग्छ तर मलाई मनैदेखि अफिस जान नपरे हुन्थ्यो जस्तो भने लाग्दैन। मैले पेशा भर्खर थालेको छु । मलाई काम गरिरहन मन लाग्छ । त्यसैले बैंकले हप्तामा दुई दिन अफिस बोलाउँदा मलाई आपत्ति छैन ।
बैंकहरू बन्द गर्नुपर्छ भन्ने पक्षमा म छैन । यस्तो महामारीको बेलामा कसरी सकिन्छ राम्रो सुविधा दिनुपर्छ जस्तो लाग्छ । सबैले धेरै पैसा घरमा राखेका हुँदैनन् । यस्ता बेलामा बैंक बन्द भए भने मान्छेले पैसा झिक्न पाउँदैनन् । उनीहरूलाई घर खर्च चलाउन समस्या हुन्छ ।
अहिले बैंकमा पैसा राख्नेभन्दा झिक्ने ग्राहकको भीड बढेको छ । यस्तो बेलामा बैंक बन्द भयो भने सेवाग्राहीले समस्या भोग्नुपर्छ । स्टाफसँगसँगै ग्राहकको पनि सुरक्षालाई ध्यानमा राखेर बैंक हप्तामा दुईदेखि तीन दिन खुल्नपर्छ ।
हाम्रो बैंकमा स्टाफलाई मास्क, पन्जा र स्यानिटाइजर उपलब्ध छ । सेवाग्राहीलाई पनि स्यानिटाइजरको व्यवस्था गरिएको छ । तर हामीले जति ध्यान दिए पनि कोही ग्राहकहरू मास्क पनि नलगाई आउनुहुन्छ । हामीले उहाँहरूलाई नम्र भएर मास्क लगाउन सुझाव दिने गरेका छौँ ।
हामी जति नै सर्तक भए पनि नगद कारोबार गर्दा जोखिम हुन्छ । मास्क र पन्जाले मात्र पूरै सुरक्षित हुन सकिदैन । पूरै सुरक्षित हुनलाई त अस्पतालमा जस्तै पीपीई लगाउनुपर्ला । हाम्रा हात ज्यादै चञ्चल हुन्छन् । मास्क, पन्जाले शरीरमा छोइहाल्छन् । नचाहँदा नचाँहदै पनि अनुहारमा छोइन्छ । त्यसैले घर आएपछि म नुहाएर मात्र परिवारका अरू मानिसको नजिक हुन्छु ।
मेरो घरमा सा–साना नानीबाबुहरू छन् । मसँग ज्यादै झुम्मिन्छन् । त्यसैले पनि कतै निस्किएँ भने एकदम ख्याल गर्ने गरेको छु ।
म क्यास काउन्टरमा बस्छु । डर आफ्नो ठाउँमा छ तर मलाई पछुतो भएको छैन । अहिलेसम्म आफ्नो इच्छा अनुसारको काम गरिरहेको छु र यसैलाई आफ्नो पेशा बनाउन पाएकाले खुसी पनि लागेको छ । हाम्रो काममा खासै फुर्सद हुँदैन तर अहिले भने हामी फुर्सदिला छौँ ।
बैंकका कर्मचारीको काम पनि फ्रन्टलाइनमा काम गर्ने कर्मचारीको कामभन्दा कम खतरनाक छैन । हामीले पनि मान्छेहरूसँग नजिक भएर काम गर्नुपर्छ । यो चुनौतीपूर्ण काम हो । हामीले काम गर्न छाड्यौं भने झनै डाँवाडोल हुन्छ । त्यसैले जोखिम भए पनि अरूलाई सेवा दिन पाउँदा रमाइलै लागेको छ ।
घरमा कोभिड-१९ को कुरा हुँदा चिन्ता, डर भइहाल्छ तर काम गर्न नजाऊ भन्नुभएको छैन । समाजले बैंकका कर्मचारीलाई स्वास्थ्यकर्मीलाई जस्तो हटक गरेका छैनन् । हुन पनि हाम्रो काम सधैँ हुँदैन । हप्ताको दुई दिन काम गर्दा पनि हामी सावधान भएर गर्छौं ।
अहिले बैंकहरूले स्टाफ घटाउँछन्, धेरैको जागिर जान सक्छ जस्ता हल्ला सुनिन्छन् । यस्तो हल्लाले कर्मचारीहरूलाई निराश बनाउन थालेको छ । अब ५-६ महिनाभन्दा बढी नै लकडाउन भयो भने केही भन्न सक्ने अवस्था हुँदैन । तर पनि यी कुरा हल्ला मात्र होलान् जस्तो लाग्छ । कर्मचारी कटौती गर्नु ठीक होइन । जसरी हुन्छ उनीहरूलाई हौसला दिएर उनीहरूले अझ राम्रोसँग काम गर्न सक्ने वातावरण सृजना गर्नुपर्छ । यस्तो अवस्थामा हामी पनि आत्तिनु हुँदैन, सकारात्मक दृष्टिकोण राखेर सुरक्षित भई काम गर्नुपर्छ ।
