बाहिर निस्कौँ कोरोना, घर बसौँ भोक

कोरोना आउँदा पनि नआउँदा पनि हामी मजदुरी गरेर खानेहरुको अवस्था त्यस्तो धेरै फरक भएको मैले महसुस गरेको छैन । मजदुरी गरेर खाने हिसाबले मात्र पनि होइन हामी गरिब दलित भएर जन्मनुको पीडा यो कोरोनाको पीडाभन्दा धेरै ठूलो छ । कोरोनाले गर्दा मानिसले पालना गर्नुपरेको सामाजिक दूरी पालना गर्ने नियम हामीलाई जन्मजातै उपहारमा आएको हो । हामीलाई यो समाजले, यो राज्यले जहिले पनि टाढै राख्यो । आफ्नो नजिक आउन कहिल्यै दिएन । हाम्रो गरिबीको भाइरस उनीहरूमा सर्छ भनेर हो या अरू कुनै कारणले हो उनीहरु नै जानून् । सामाजिक दूरीले कोरोनाबाट त जोगाउला तर राज्य र समाजले हामीसँग दूरी कायम गरेर हामीलाई मानिसका रूपमा गर्नुपर्ने व्यवहार गरेनन् । यसले गर्दा हाम्रो मनमा धेरै रिस भरिएको छ । यस्तो व्यवहार सम्झँदा मलाई कोरोनासँग भन्दा पनि धेरै रिस उनीहरुसँग उठ्छ ।

घरबारविहीन, जमिनविहीन भएर जन्मिएका हामीले के नै सपना देख्छौँ जसलाई यो कोरोनाले असर गरोस् । धन्न धुर्मुस सुन्तलीले हाम्रो पीडा बुझेर एउटा घर बनाइदिए र पक्का घरसम्म छ है भन्न पाएको छु । अहिले म उनै धुर्मुस सुन्तली फाउन्डेसन द्वारा बनेको एकीकृत नमुना मुसहर बस्तीको घर न. १८ मा बस्छु । ठ्याक्कै यही काम भन्ने छैन तर मजदुरी गर्छु । पढेलेखेको भए राम्रो काम पाउँथेँ होला तर मेरो परिवारमा मेरो पुस्ताको कसैले पनि अहिलेसम्म पढेलेखेको छैन ।