२०५९ साल कात्तिक २८ गते बिहान ७ बजे दोलखाबाट काठमाडौं जाँदै थिएँ। द्वन्द्वकालमा म चढेको सार्वजनिक बसमा माओवादीहरुले बम विष्फोट गराउँदा घाइते भई अपाङ्ग भएको हुँ। उक्त घटनापछि चरिकोटमा नै कम्प्युटर इन्ष्टिच्युट चलाएर आमासँग बस्थें। मेरी श्रीमती र १ जना छोरा भने काठमाडौंमा बस्छन् अर्को छोरो भने विदेशमा छ। उक्त घटनापछि मेरो शरीरको कम्मरमुनिको भाग चल्दैन। त्यसैले म ह्विलचेयरको सहयोगले हिँडडुल गर्छु।
हामी अपाङ्गता भएका व्यक्तिहरूलाई सामान्य अवस्थामा त गाह्रो हुन्थ्यो। कोरोनापछि सरकारले गरेको लडाउनका बेलामा झनै गाह्रो भयो। यो कोरोनाले कसैसँग भेट्न नहुने। आफ्नै साथीहरूसँग पनि डराउनुपर्ने अवस्थाको सिर्जना गर्यो। हाम्रोमा धेरै संरचना अपाङ्गगता सुहाउँदा छैनन्। उनीहरुको पाटोबाट सोच्ने परिपाटी पनि छैन। त्यसैले पनि हामी अपाङ्गगता भएका व्यक्तिहरूलाई केही कुरामा अन्य मानिसहरूको सहयोग लिनुपर्ने हुन्छ। तर बेला यस्तो आइदियो कि मान्छेसँग मान्छे डराएर बस्नुपर्ने भयो। यो कोरोनाको र लकडाउनको चपेटामा अपाङ्गता भएकाहरु त झन् धेरै परे होलान् भन्ने लाग्छ।
Support authors and subscribe to content
This is premium stuff. Subscribe to read the entire article.
