लकडाउनको केही समय घरमै बसें। लकडाउनको सुरुवाती समयमा मलाई एकदमै बोर लागेको थियो। सुटिङमा सबैतिर हिंडिरहने बानी परेको मान्छेलाई घरमा बस्न कठिन हुने रहेछ। कहिलेकाहीँ त अब सधैँ यस्तै पो हुने हो कि भन्ने समेत लागेको थियो। लाइट, क्यामेरा अनि याक्सनमा अभ्यस्त भइसकेको व्यक्तिले यो बेला सबैभन्दा बढी त्यसलाई सम्झिने रैछ। तर बिस्तारै मनमा घरमा बस्नुपर्छ भन्ने कुराले जित्दै गयो। त्यही भएर अहिले त गाह्रो हुन छोडेको छ।
लकडाउनको एक महिनापछि भने कला क्षेत्रमा काम गर्ने प्राविधिकहरूका लागि हामीले राहत बाँड्ने काम गर्यौ। गरिखाने वर्गलाई समस्या नहोस् भनेर केही साथीहरू मिलेर यो काम गरेको हो। आज कमाउने अनि आजै खानेहरूका लागि लकडाउन सुरु भएको २-३ हप्तादेखि नै समस्या उत्पन्न भयो। सुटिङको बेलामा ‘फिल्डमा’ खटिने लाइट म्यान, मेकअप गर्ने आर्टिस्ट लगायतलाई समस्या भएको जानकारी सामाजिक सञ्जालमार्फत पाएँ। त्यसपछि मलाई लाग्यो, यो लकडाउन अब धेरै समय जान्छ। हामीले केही सहयोग गर्नुपर्छ भनेर मैले प्राविधिक संघका अध्यक्ष पुष्कर लामा दाइसँग सल्लाह गरें। उहाँले समस्यामा परेकाहरूको लिष्ट निकाल्नुभयो। दिनको ५ सय देखि १ हजार कमाएर परिवार पाल्नेहरूको नाम लिष्टमा थिए। लिष्ट अनुसार नै झण्डै २ सय परिवारलाई सकेको सहयोग गरेको हो। त्यो बेला कोही नछुटुन् कोही नदोहोरिउन् भनेर हामीले निकै ध्यान दिएका थियौं।
Support authors and subscribe to content
This is premium stuff. Subscribe to read the entire article.
