सावधानी जरुरी छ

म अनुप कुमार चौरसिया, मेरो घर वीरगन्ज-११, पर्सामा पर्छ । एक महिना अघिसम्म म इन्डियाको गुजरात, अहम्दाबाद शहरमा थिएँ । दुई वर्षदेखि त्यहाँ एल.एम.कलेज अफ फार्मेसीमा बिफार्म पढ्दै थिएँ। कलेजको होस्टेलमा बस्छु । हुन त हामी बोर्डरमा बस्नेहरुलाई भारत; अस्ट्रेलिया, अमेरिका जस्तो विदेश नलाग्न सक्छ तर पनि अरुको देश भनेको अरुकै देश हो । आफ्नै देशभित्र भए पनि काठमाडौंमा हुनेहरुले लकडाउन हुने हल्ला सुन्नासाथ आ-आफ्नो घर फर्कन मरिहत्ते गरेका थिए । म अरुको देश त्यो पनि होस्टेलमा बस्ने मान्छे ।

त्यति मात्र होइन ममीले हरेक दिनजसो ‘सकभर आवेके कोसिस कर’ (आउन मिलेसम्म आउन खोज) भन्दा चिन्ताले त कहिले घर पुगुँ जस्तो हुन्थ्यो । बच्चादेखि ज्वोरो आउँदा होस् या टाउको दुख्दा या खेलेर लड्दा ममीले सम्हाल्नु भएकोले होला भारतमा दिनानुदिन कोरोनाका केस बढ्न थालेपछि ममी सारै अत्तालिनुभयो । दिनको दुई घण्टा जस्तो हामी गफ गर्थ्यौं तर फोनको कुराकानीले आमाको मन के शान्त हुँदो हो र । त्यसैले पनि गाडी खुल्नासाथ घर पुग्नु मेरो पहिलो लक्ष्य थियो । घर पुगेर ‘हम सुरक्षित बा नी’ (म सुरक्षित छु) भनेर ममीलाई अँगालो मार्न मन थियो । अगाँलो मार्न नपाए पनि उनको आँखा अगाडि उभिने मन थियो । तर मेरो मनले भनेर मात्र पनि कहाँ हुने रहेछ र ! कोरोनाका केस घट्नुको साटो बढेर भारत र नेपाल दुवैतिर लकडाउन भयो अनि संक्रमणसँगै थपिएको थपियै हुन थाल्यो ।